Kibritci Kiz

Kibrit birden alev aldý; tatlý, yumuþacýk, turuncu bir alev. Zavallý kýz, kibriti bir elinden öbür eline geçirerek, parmaklarýný ýsýttý. Ýçi de ýsýnmýþtý. Sanki gürül gürül yanan bir ocaðýn karþýsýndaydý. Gözleri aleve dikilmiþ, düþlere dalmýþtý: Güzel bir odada, büyük bir ocaðýn karþýsýnda oturuyordu. Arkasýnda kalýn bir yünlü hýrka, ayaklarýnda kürklü terlikler vardý. Isýnmýþ, terlemeye bile baþlamýþtý… Derken kibrit sönüverdi. Kibritin sönmesiyle, o tatlý düþlerde sona ermiþti. Kýzcaðýzýn parmaklarý yeniden donmaya, sýzlamaya baþlamýþtý. Bir kibrit daha yaktý. Bu sýrada soðuk bir rüzgar esti. Kýz kibrit sönmesin diye, duvardan yana döndü. Öbür elini aleve siper etti. Aleve bakarken, karþýsýndaki duvar sanki eridi, birden açýldý, içerisi göründü. Ýçeride geniþ bir oda vardý. Kar gibi bembeyaz örtü yayýlmýþ bir masanýn üzerine tabak tabak yiyecekler dizilmiþti. Sofrada gümüþ þamdanlar yanýyor, odayý gündüz gibi aydýnlatýyordu. Kýzcaðýz’ýn gözleri sofranýn ortasýnda, büyük bir tabaða konulmuþ, nar gibi kýpkýrmýzý kaz kýzartmasýna dikilmiþti. Aðzý sulandý. Elini oraya doðru uzattý. Kibrit yana yana sonuna gelmiþti, parmaðýný yakýyordu. Kýzcaðýz çöpü yere atýverdi. Atmasýyla birlikte, yýlbaþý sofrasý siliniverdi, gözlerinin önüne taþ duvar yeniden dikildi. Üçüncü kibrit daha fazla düþler yarattý:Bir yaz gecesi…Kibritçi Kýz kýrda bir aðacýn altýna oturmuþ, yýldýzlara bakýyor. Gece olduðu halde hava sýcak. Altýndaki toprak, gündüz güneþten ýsýnmýþ, fýrýn gibi yanýyor… Küçük kýz gözlerini yýldýzlardan ayýramýyordu. Uzaktan uzaða gece kuþlarý ötüyor, kurbaðalar baðrýþýyordu. Derken bir yýldýz kaydý, gökyüzüne geniþ bir yay çizerek uzaklaþtý, söndü. Kýzcaðýz: ‘iþte, biri daha öldü’ diye mýrýldandý. Bir gün, ninesi söylemiþti: Her yýldýz düþtükçe yeryüzünden biri ölürmüþ… Ninesini bir daha görebilmek için bir kibrit daha çaktý. Soðuktan kaskatý kesilmiþ, beyni durmuþtu. O þimdi sokak ortasýnda olduðunu unutmuþ, düþler dünyasýna dalmýþtý. Kibritin alevinde yine ninesini görüyor, onun sesini iþitir gibi oluyordu. Ýþte ninesi geliyordu. Lapa lapa yaðan karlarýn arasýndan bir melek gibi iniyordu… Geldi, geldi…Kollarýný açtý, torununu kucakladý, aldý göklere doðru götürdü… Ertesi sabah, yoldan geçenler, bir evin basamaðýnda donmuþ kalmýþ kýzcaðýzýn ölüsünü buldular. Yaný baþýnda bir sürü boþ kibrit kutusu vardý. -Zavallý kýz ýsýnmak için bütün kibritlerini yakmýþ dediler… Bu kibritlerin alevinde onun ne düþler gördüðünü bilemezlerdi ki.

Bir yýlbaþý gecesiydi. Dondurucu, kavurucu bir soðuk vardý. Yoldan geçenler paltolarýnýn yakasýný kaldýrmýþlar, atkýlarýna bürünmüþler, hýzlý hýzlý yürüyorlardý. Kimi evine geç kalmýþ, acele ediyor, kimi bir eðlence yerine gidiyordu. Çocuklar koþuyorlar, birbirlerine kartopu atýyorlardý. Gecenin zevkini en çok onlar çýkarýyorlardý. Kahkahalarla gülüyorlar, sevinçle haykýrýyorlardý. Yalnýz bir çocuk vardý ki gelip geçenler onun farkýnda deðillerdi. Ufak bir kýz çoçuðu. Baþý açýk, elbisesi yama içinde, yoksul bir kýzcaðýz. Bir kapýnýn önüne büzülmüþ, çýplak ayaklarýný altýna almýþtý. Soðuktan morarmýþ tir tir titriyordu. Üzerinde oturduðu taþ basamakta buz gibiydi. Yavrucaðýz da sanki donmuþ, bir buz parçasý kesilmiþti. Geniþ bir mukavva kutunun içine sýralanmýþ kibrit kutularýna bakarken gözleri yaþarýyordu. Evet, bu bir kibritçi kýzdý. O gün bir tek kutu kibrit bile satamamýþtý. Satsa, bir kaç kuruþ para kazansa, kalkýp evine gider, annesiyle birlikte hiç olmazsa bir kase sýcak çorba içerdi. Gidemiyordu, çünkü o gün hiç kibrit satamadýðýný annesine söylemekten çekiniyordu. Soðuktan, üzüntüsünden titreyen kýsýk,incecik sesiyle “Kibrit var, kibrit”diye baðýrýyordu. Sokaktan geçenlerin hiçbiri baþýný çevirip bakmýyordu… Ah hiç olmazsa ayaklarýnda terlikleri olsaydý! Biraz önce, sokak sokak dolaþýrken, hýzla geçen bir arabanýn önünden kaçmýþ, kaçarken terlikleri ayaðýndan fýrlamýþtý. Karþý kaldýrýma geçtikten sonra, dönüp bakmýþ hýnzýr bir çocuðun terlikleri kapýp kaçtýðýný görmüþtü. Arkasýndan seslenmiþti ama, çocuk alaylý alaylý seslenerek koþa koþa uzaklaþmýþtý. Kibritçi kýz bunun üzerine bir kapýnýn girintisine sýðýnmýþ, oracýða kývrýlýp oturmuþtu. Parmaklarý donmuþ, sýzlamaya baþlamýþtý. Kýzcaðýz bu acýya dayanamadý, kutulardan birini açýp bir kibrit çýkardý. Parmaklarý uyuþmuþtu, kibrit çöpünü elinde güçlükle tutuyordu. Eli titreye titreye çöpü duvara sürttü.